Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; (Μαρίν Λεπέν)

153970-marine-pen-pere-jean-marieΑντιγράφω από το in.gr:»Θετική ήταν η πρώτη αντίδραση της επικεφαλής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. «Ωραίο και μεγάλο μάθημα δημοκρατίας το ελληνικό ΟΧΙ. Οι λαοί επιστρέφουν!» ήταν το μήνυμα που ανήρτησε στο λογαριασμό της στο Twitter».

Γιατί έβαλα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου σ'αυτή την ανάρτηση; Επειδή είναι κι αυτή θυγατέρα και χαίρεται κι αυτή με τη νίκη των συνασπισμένων δυνάμεων ΣΥΡΙΖΑ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ-ΑΝΕΛ. Όχι ακριβώς. Περισσότερο γιατί νιώθω ότι το είδος της κοινής τους χαράς της Μαρίν Λεπέν και της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι πολύ πιο βαθύ και πνευματικά συγγενικό από όσο και οι δύο ενδεχομένως  θα ήθελαν να δείχνουν. Ανατριχιαστικό, ε;
Γιατί έβαλα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου σ’αυτή την ανάρτηση; Επειδή είναι κι αυτή θυγατέρα και χαίρεται κι αυτή με τη νίκη των συνασπισμένων δυνάμεων ΣΥΡΙΖΑ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ-ΑΝΕΛ; Όχι ακριβώς. Περισσότερο γιατί νιώθω ότι το είδος της κοινής τους χαράς της Μαρίν Λεπέν και της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι πολύ πιο βαθύ και πνευματικά συγγενικό από όσο και οι δύο ενδεχομένως θα ήθελαν να το δείχνουν. Ανατριχιαστικό, ε;
Advertisements

Διαχείριση ψεύδους

800px-Greece_Parliament

Σαν συνειδητό φιλοευρωπαϊστή η εξέλιξη του eurogroup με την κατ’αρχήν συμφωνία με ανακουφίζει. Δεν θάθελα με τίποτα να διακινδυνευτεί η ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας, που είναι η μόνη μακροπρόθεσμη στρατηγική που είναι ικανή να τής εξασφαλίσει ευημερία και ασφάλεια. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Η κυβέρνηση Τσίπρα ήρθε στην εξουσία με μια ατζέντα που δεν είναι συμβατή με τις αποφάσεις στο eurogroup και αυτό ήδη άρχισε να δημιουργεί κάποιες πρώτες αντιδράσεις που προτού απειλήσουν τη κυβέρνηση θα απειλήσουν αυτές τις αποφάσεις. Όσοι κυβερνητικοί βουλευτές-και ευρωβουλευτές, κυρίως αυτοί προς το παρόν-αντιδρούν κάνουν πολύ καλά σε σχέση με τα προεκλογικά λεγόμενα τους και με τις πραγματικές τους απόψεις. Είναι συνεπείς και με τα λόγια τους και με τις απόψεις τους και μάλιστα τόσο συνεπείς ώστε να συγκρούονται με μια κυβέρνηση-τη δικιά τους κυβέρνηση-που δεν έχει καν κλείσει ούτε ένα μήνα στην εξουσία. Ομολογουμένως κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο στα πολιτικά χρονικά. Για την ακρίβεια ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ! Παρόλα αυτά-και αυτό πάντως πρωτοφανές είναι-καθόλα ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση θα πρέπει από την επείγουσα ανάγκη του ρεαλισμού, να διαχειριστεί τα προεκλογικά της ψέμματα με ένα τέτοιο τρόπο που να μη ριψοκινδυνέψει τις πρόσφατες αποφάσεις της. Είναι σε θέση να το κάνει; Τής αρκεί η ανοχή του εκλογικού σώματος, που όμως δεν είναι και εγγυημένη;(οι αστείες συγκεντρώσεις του Συντάγματος ασφαλώς δεν συνιστούν ούτε αποδοχή ούτε ανοχή ούτε υποστήριξη αλλά προανάκρουσμα καθεστωτισμού).

Έχουμε ξαναγράψει ότι για όλο αυτό το διάστημα που η κυβέρνηση προσαρμόζεται στα νέα της καθήκοντα είναι λογικό και επιβεβλημένο να μη τής γίνεται κριτική-άλλωστε ακόμη δεν άρχισε το νομοθετικό της έργο ακόμη για να έχουμε σαφή εικόνα της πολιτικής της. Όμως δεν θα μας άρεσε να δούμε σπασμωδικές κινήσεις εκνευρισμού που μπορεί να οδηγήσουν σε εκτροχιασμό, σαν αυτόν που ζήσαμε με τον πανικόβλητο Παπανδρέου και το απονενοημένο του Δημοψήφισμα. Τόχουμε ξαναγράψει ότι δεν μπορεί ο θεσμός του Δημοψηφίσματος να χρησιμοποιείται για να ξεπλένει τις αδεξιότητες και τις απάτες των πολιτικών ή για να τους βγάζουν από τη δύσκολη θέση να είναι εκείνοι που θα παίρνουν το βάρος των αποφάσεων. Γι’αυτό το λόγο δεν εκλέχτηκαν άλλωστε; Για ν’αποφασίζουν. Αν είναι για κάθε νέα κρίσιμη απόφαση να στέλνουν σαν Πόντιοι Πιλάτοι το λογαριασμό της απόφασης και πάλι στους πολίτες, είναι σαν να δηλώνουν αδυναμία να έχουν άποψη και επιβολή για τις αποφάσεις τους. Η ΑΝΑΠΟΜΠΗ στο λαό των δικών τους αποφάσεων συνιστά αντικειμενική ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

Τόχαμε ήδη προβλέψει πολύ πριν τη προεκλογική περίοδο ότι ο συγκυριακός τρόπος με τον οποίο γιγαντώθηκε λόγω των συγκυριών ο ΣΥΡΙΖΑ και έφτασε να γίνει αντιπολίτευση, δεν προμήνυε κάτι καλό. Το αναβολικό που λέγεται ψέμα και προεκλογική απάτη ήταν ήταν εγγύηση μεσοπρόθεσμα νοσηρού πολιτικού σκηνικού. Σκεφθείτε ότι δεν κατάφερε να διαχειριστεί την απάτη ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ με έμπειρα πολιτικά στελέχη-μερικοί μάλιστα εξαιρετικά αξιόλογοι. Πώς θα το κάνουν οι επί της ουσίας και από κάθε άποψη ερασιτέχνες ΣΥΡΙΖΑίοι; Προβλέπονται δύσκολες κοινοβουλευτικές μάχες και τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η συγκυβέρνηση αυτή θα ανταπεξέλθει σ’αυτές. Είναι ακριβώς εκεί, μ’αυτή την αιτία που βλέπω τις σπασμωδικές κινήσεις και την προσφυγή στο Δημοψήφισμα, που ουσιαστικά θα είναι μεν για το ΣΥΡΙΖΑ μια προσπάθεια ΑΝΟΗΤΗΣ ηρωικής εξόδου από τα αδιέξοδα του, που όμως θα είναι η ταφόπλακα των στρατηγικών σχεδιασμών σαράντα ολόκληρων χρόνων εξ αιτίας μιας ατυχούς κακής συγκυρίας που την ξέρουμε σαν οικονομική κρίση. Δεν βάζεις μια τέτοια στρατηγική θυσία στο βωμό καμιάς συγκυρίας. Δεν μπορεί το οργισμένο θυμικό που γεννά αυτή η συγκυρία να το κάνεις κριτή μιας τέτοιας στρατηγικής. Είναι σαν να κατεδαφίζεις ένα οικοδόμημα επειδή παρουσίασε ρωγμή στο τελευταίο του όροφο.

Δεν ξέρω ποιες θα είναι οι εξελίξεις σε περίπτωση που οι αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ(μην τους ξεχνάμε κι αυτούς)πάρουν έκταση. Αυτό που βλέπω είναι ότι ένα μήνα μετά τις εκλογές το πολιτικό σκηνικό μοιάζει να ξαναγίνεται ρευστό. Όσο είναι καιρός λοιπόν και τα πράγματα είναι ακόμη ήπια ας κοιτάξουν οι πολιτικές δυνάμεις να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τους έτσι ώστε να διαμορφωθούν συνθήκες ασφαλών εναλλακτικών που θα περιλαμβάνουν όμως και τον ΣΥΡΙΖΑ-πρώτα αυτόν. Άρα το κυβερνητικό κόμμα, αν θέλει να μείνει συνεπές στην ευρωπαϊκή στρατηγική να έχει plan B για τυχόν νέες συμμαχίες σε περίπτωση που έχει τόσες και τέτοιες διαρροές που να επιβάλλουν νέα σχήματα.

Και φυσικά να τελειώνει πια μια για πάντα η ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ της Ευρώπης και των δανειστών. Καλά θάταν να μην υπάρχουν αλλά είναι ασυγχώρητος ναϊβισμός να πιστεύουμε ότι με συμβατά πολιτικά μέσα θα τους καταργήσουμε, αυτούς και τις απαιτήσεις τους. Ο λόγος που ζητώ να πάψει αυτή η διαμονοποίηση δεν είναι γιατί τους φοβάμαι ή γιατί νοιάζομαι να μην αδικηθούν αλλά για να χαλαρώσει η λαϊκή ψυχή και να μην αφιονίζεται με τις μεταφυσικού χαρακτήρα ψευδαισθήσεις που μπορεί να γεννά η δαιμονοποίηση. Πρέπει όλοι να προσγειωθούμε στο έδαφος και να δούμε τα πράγματα κατάματα και απροκατάληπτα.

Η Ευγένεια σαν Θεσμός (Προκόπης Παυλόπουλος)

irwddzlazy54e38fddc2f49

Σε όποιο συμφραζόμενο και αν τον τοποθετήσεις, ο Προκόπης Παυλόπουλος είναι ιδεώδης επιλογή για Πρόεδρος Δημοκρατίας. Πάντα ήθελα να τον φαντάζομαι σ’αυτό το ρόλο. Γιατί έχει όλες τις προδιαγραφές γι’αυτό το ρόλο. Εξαιρετική συγκρότηση που ξεπερνά κατά πολύ την τυπική ενός ακαδημαϊκού άνδρα. Ελληνοπρέπεια και Κοσμοπολιτισμό(με την έννοια που καθιέρωσε τον όρο ο Γκαίτε). Και φυσικά στέρεη δημοκρατική κουλτούρα που τον διαφοροποιούσε κατά πολύ ακόμη και από συντρόφους του στο κόμμα με το οποίο υπηρέτησε τη Πολιτική.

Εύκολα καλά λόγια για τον Τσίπρα δεν τα έχω αλλά γι’αυτή του την επιλογή, δεν μπορώ παρά να τον επαινέσω. Επέδειξε ένστικτο όχι απλά πολιτικό αλλά θεσμικό. Κατάλαβε ποιου είδους δυναμική θα υπάρξει με τη παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο προεδρικό θώκο. Κάνοντας μια αναδρομή σε όλους τους κατά καιρούς Προέδρους Δημοκρατίας μεταπολιτευτικά, είναι ο μακράν προσφορότερος για το σημαντικό αυτό θεσμό. Μπορεί να μην έχει την ακτινοβολία του Κωνσταντίνου Καραμανλή αλλά έχει ένα προφίλ συναινετικό όσο δύσκολα θα μπορούσε με τόση εγκυρότητα και σοβαρότητα να επιδείξει οποιοσδήποτε άλλος προηγούμενος Πρόεδρος Δημοκρατίας. Φυσικά η επαγγελματική και ακαδημαϊκή του ιδιότητα, τόσο συναφής με το νέο του ρόλο, θα τον κάνει αληθινά ασυναγώνιστο σε σύγκριση με όλους τους προηγούμενους.

Υ.Γ. Όλα αυτά τα γράφει κάποιος που, αν και ψηφίζει στη Α΄ Αθηνών, δεν έχει ψηφίσει ούτε τον ίδιο, ούτε το κόμμα του αλλά ούτε και το κόμμα αυτού που τον προτείνει για Πρόεδρο. Απλά ξέρω πολύ καλά ότι σε κάθε κόμμα υπάρχουν οι Νέστορες του που είναι και Νέστορες ολόκληρου του πολιτικού προσωπικού διακομματικά. Δεν υπήρξα ποτέ τόσο φανατισμένος οπαδός κόμματος, για να μη βλέπω τις ποιότητες και τις αρετές σημαντικών πολιτικών στα άλλα κόμματα. Και με την εξαίρεση των φρικαλέων χρυσαυγιτών, μπορώ να βρω τέτοιους σε όλα τα κόμματα-ακόμη και οι ΑΝΕΛ έκαναν την έκπληξη με τον ιδιοσυγκρασιακό μεν αλλά αταλάντευτα ελληνόφρονα Ζουράρη, που δεν το κρύβω ότι πολύ μού άρεσε η πρώτη του παρουσία στο βήμα της Βουλής.

Δημοψήφισμα: εργαλείο πολιτικής απάτης

Κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου και Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα: τόσο όμοιες σε τόσο πολλά και κυρίως τόσο όμοιες στις ΑΠΑΤΕΣ σε βάρος του Λαού.
Κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου και Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα: τόσο όμοιες σε τόσο πολλά και κυρίως τόσο όμοιες στις ΑΠΑΤΕΣ σε βάρος του Λαού.

Είναι γνωστή η αδυναμία όλων των δικτατορικών καθεστώτων για τα δημοψηφίσματα. Γιατί; Επειδή, κάτω από έναν δημοκρατικοφανέστατο μανδύα, μπορούν και κρύβουν τον αυταρχισμό του εκβιασμού, μέσω της διλημματικής διατύπωσης του ερωτήματος-εδώ βρίσκεται πολλή ουσία, μην το προσπερνάτε τόσο αψήφιστα.

Το 1973 η ελληνική Χούντα προκήρυξε δημοψήφισμα με το ερώτημα «Ναι ή Όχι» στη Δημοκρατία! Σουρεαλιστικό ή όχι, αυτό είναι ιστορικό γεγονός. Υποτίθεται ότι καλούσε το λαό να εγκρίνει την απόφαση για τη κατάργηση της Βασιλείας. Ο, μια ζωή βαθιά αντιμοναρχικός, πατέρας μου, παρόλο ότι ήξερε από πού εκπορεύονταν το ερώτημα και ποιοι ήταν οι απώτεροι στόχοι του ερωτώντος, βρέθηκε πράγματι σε σχεδόν υπαρξιακής έντασης δίλημμα. Ναι μεν τελικά δεν ψήφισε το χουντικό «ΝΑΙ»-τού έγινε η σχετική καθοδήγηση από άλλους πιο πονηρεμένους-αλλά θυμάμαι πολύ καλά πόσο τον είχε παραπλανήσει το απατηλό διλημματικό ερώτημα. Βάζοντας τον στον πειρασμό να σκέφτεται, έστω από σπόντα-σ’αυτό άλλωστε ποντάριζαν οι Χουνταίοι-ακόμη και ένα «ΝΑΙ» στη Χούντα. Ξέρετε, την αρμοδιότητα θέσης του ερωτήματος, του εκβιαστικού διλήμματος δηλαδή, την έχει η κυβέρνηση που ασκεί την εξουσία και προκηρύσσει το Δημοψήφισμα. Το ξαναλέω: το ερώτημα, η διατύπωση του ερωτήματος αλλά και η διαχείριση αυτού ερωτήματος του Δημοψηφίσματος, κρύβει όλη την ουσία της απάτης.

Για να δούμε λοιπόν ποια είναι αυτή η απάτη και σε ποιους κινδύνους ΠΑΓΙΔΕΥΕΙ τον ανίδεο, μπορεί και ενθουσιώδη με τη δημοκρατική-και καλά!-αυτή επιλογή, ψηφοφόρο. Η σημερινή συγκυβέρνηση εκλέχτηκε με μια ατζέντα που συνοψίζεται στη λέξη ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΟ. Η νομιμοποίηση της προκύπτει από την λαϊκή έγκριση αυτής της ατζέντας. Το ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ και μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Κάθε άλλη επιλογή δεν την νομιμοποιεί όπως δεν νομιμοποιούσε τον Παπανδρέου το Μνημόνιο σε σχέση με το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Με την επιφύλαξη της διατύπωσης του ερωτήματος αλλά-δώστε βάση σ’αυτό-της θέσης που θα πάρει η κυβέρνηση σε σχέση με το ποιο από τα δύο σκέλη του ερωτήματος θα στηρίξει-υπάρχει ζωηρή πιθανότητα έως βεβαιότητα να το παίξει ΠΟΝΤΙΟΣ ΠΙΛΑΤΟΣ -το ζήτημα που ανακύπτει είναι το εξής: αν ο λαός αποφασίσει ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δέχεται το ευρώ και άρα τα όποια  -μνημονιακά, τι άλλο;-προγράμματα απαιτούν οι εταίροι μας, ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΚΛΕΧΤΗΚΕ;  Είναι αρκετή η πρόφαση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος για να αλλοιώσει και μάλιστα εκ των υστέρων τη νομιμοποιητική ατζέντα με την οποία έγινε κυβέρνηση στις 25 Ιανουαρίου. ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΔΥΝΑΜΟΙ ΟΡΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ και ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; Αν αυτό συμβεί ουσιαστικά θα πρόκειται για κατάργηση των νομιμοποιητικών διαδικασιών των κοινοβουλευτικών εκλογών που αντικαθίστανται πια από αμφίβολης δημοκρατικότητας και νομιμοποιητικής ισχύος δημοψηφίσματα. Ουσιαστικά πρόκειται για αλλοίωση του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος. Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Παπανδρέου τον Οκτώβρη του 2011, προκειμένου αφενός να παρατείνει την εξουσία του και αφετέρου να αποφύγει τις εκλογές και τη βέβαιη συντριβή του. Αν μια κυβέρνηση υποκλέπτει την εξουσία με απατηλές υποσχέσεις και έρχεται μετά με δημοψηφίσματα που εκείνη τα διαχειρίζεται να αλλάζει την ατζέντα και όμως να συνεχίσει να κυβερνά, τότε προφανώς έχουμε έναν επικίνδυνα αντιδημοκρατικό εκφυλισμό του πολιτεύματος.

Αυτά που γράφω δεν είναι ούτε τυπολατρίες ούτε κούφια,κενά ρητορικά λόγια. Έχουν αντίκρυσμα στη ζωή μας, απτό και συγκεκριμένο. Ουσιαστικά αυτό που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να στείλει το λογαριασμό του δικού του ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ, λόγω της σωρείας ψευδών με τα οποία μας εξαπάτησε, στον ίδιο το λαό και την επομένη του Δημοψηφίσματος να εφαρμόσει τελικά το Μνημόνιο, με τη δικαιολογία ότι  εφαρμόζει νέα λαϊκή εντολή, για την οποία όμως ο λαός δεν έχει εκλέξει τον εντολέα. Καθαρή πουστιά. Μπαμπεσιά σε βάρος του λαού: η δεύτερη μετά την απάτη του ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Μόνο που η ηθική της είναι ακόμη αχρειότερα σχεδιασμένη, γιατί αυτό ήταν στο μυαλό των  ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ πολύ πριν ανέβουν στην εξουσία. Αυτή είναι που θα λέγαμε η ΚΡΥΦΗ ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ!

Υπάρχει βέβαια και η  άλλη εκδοχή-το ακόμη πιο ζοφερό σενάριο δηλαδή-της εξόδου μας από το ευρώ. Δεν την πιθανολογώ αλλά δεν μπορώ να την αποκλείσω, δεδομένου ότι τα ανδρείκελα που μας κυβερνούν είναι κατευθείαν εντεταλμένοι των αμερικανών(χτες έμαθα ότι ο Βαρουφάκης χρησιμοποιεί σαν συμβούλους του τον Γκαλμπρέηθ-μέντορα του Γιωργάκη-και την ανεκδιήγητη Ελένη Παναρίτη, την απίθανη εκείνη που είχε κάνει ο ΓΑΠ βουλευτή Επικρατείας και που είναι δικτυωμένη με όλα τα συστημικά αμερικανά-η σημειολογία δεν μπορεί να μην έχει την αξία της, πολύ περισσότερο που ο Βαρουφάκης είναι υπότροφος του Σόρος). Για το θέμα αυτό, θα υπάρξει μια άλλη ανάρτηση, ακόμη πιο εκτεταμένη μόνο στη περίπτωση που απ’την αμυδρά πιθανολόγηση περάσουμε σε σφοδρή πιθανότητα.

Όλα είναι Show!

bar6

Η ανακουφιστική υποψία μου είναι ότι άμα έχεις πρωταγωνιστές έναν ανερμάτιστο μετέφηβο-τον Τσίπρα-και έναν καραγκιοζοσοόυμαν, τον ψινακοΒαρουφάκη, τότε το πιο πιθανό είναι να έχουμε ένα σόου που θα δικαιολογήσει μια ηρωϊκή οπισθοχώρηση. Είναι επείγουσα επικοινωνιακή ανάγκη αυτό το σόου να δοθεί με κάθε αρμόζουσα για τους φαιδρούς πρωταγωνιστές υποκριτική δραματική υπερβολή. Διαβάζω εδώ κι εκεί σε φιλοσυριαζαϊκά μπλογκ το μουλωχτό υποκατάστατο του επινίκιου σχόλιου: ακόμη και αν δεν επιτευχθεί κάτι ουσιαστικό, τουλάχιστον έχουμε μια κυβέρνηση που προσπάθησε! Πόσο βολικό για τον υποκριτή επιχείρημα ε;  Δεν χρειάζεται κιόλας να απολογηθούν για την ανεπάρκεια της προσπάθειας τους, που περιέργως ισοφαρίζει σε αποτελέσματα την επάρκεια της υποτιθέμενης αδράνειας των ηττημένων αντιπάλων τους. Σύμφωνα με τη συριζαϊκή λογική αν κάποιος είναι το ίδιο αναποτελεσματικός προσπαθώντας με κάποιον που δε προσπαθεί, ο ανικανότερος προσπαθών παίρνει και το τρόπαιο της…ήττας! Προεξοφλούν και την ήττα αλλά και το τρόπαιο.

Όλο αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ανόητο επικοινωνιακό νταβαντούρι, ένας επικοινωνιακός μπιζιμποντισμός, μια τραγελαφική φανφάρα που θα χρυσώσει το χάπι της παράδοσης στη λογική με τις ιαχές μιας ένδοξης ήττας. Οι Βάσεις Φεύγουν, το Μνημόνιο Μένει-με άλλο όνομα φυσικά. Τα πρόβατα στο παχνί έχουν χαρά μεγάλη!

Το σοβαρότερο ατού του Βαρουφάκη!(Απόψεις ΣΥΡΙΖΑίων)

003-cr

 

Ζούμε όμορφες στιγμές με αυτό το νέας κοπής ποίμνιο που θα αποκαλούμε πια ΣΥΡΙΖΑίους. Όπως κάθε κυβερνητικό κόμμα που σέβεται τον εαυτό του, μαζεύει και ο ΣΥΡΙΖΑ όλη αυτή τη χαριτωμένη μαρίδα που ξέρουμε με το συνθηματικό ΟΠΑΔΟΙ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. Οι ζηλωτές αυτοί της νέας δόξας έχουν ότι και οι παλιοί: προβατίσια πίστη στο τσοπάνη τους. Θαυμάζουν όλα τα λεγόμενα του και τους βρίσκουν όλους της νέας Κυβέρνησης συναρπαστικούς-η πιο αστεία πλευρά είναι όταν καλούνται να απολογηθούν για το Καμμένο: τον συγκρίνουν με όλους τους άλλους πιθανούς συνεταίρους και τον βρίσκουν ασυναγώνιστα καλύτερο από όλους! Δεν τους περνάει καν απ’το μυαλό να αμφισβητήσουν την επιλογή και να σιχτιρίσουν. Είναι πρόβατα. Πρέπει να βελάσουν συγκαταβατικά.

Είναι πολλά αυτά που έχω διαβάσει αυτές τις μέρες και όλα με το τρόπο τους και μέσα στη πρεμούρα τους να κάψουν το λιβάνι του άκριτου επαίνου είναι όλα φαιδρά. Ό,τι ξέραμε για την κριτική συγκρότηση των φίλων της ανανεωτικής αριστεράς έχει γίνει καπνός-λιβανάτος! Έχουν ξεπεράσει σε υμνητική διάθεση και τους πιο πλειστόκαινους εγκεφάλους. Δεν σκέφτηκα να κρατήσω αυτά που διάβασα για να τα κάνω μια σχετική ανάρτηση, πλάκα θάχε-είχα βρει μάλιστα ένα ωραίο δακρύβρεχτο, που υμνούσε τα βουρκωμένα μάτια του Τσίπρα και που ήταν σκέτο κομμάτι ανθολογίας του λογοτεχνικού κιτς. Αλλά δεν θυμάμαι που το είχα διαβάσει.

Τώρα που με έπιασε η διάθεση να αναρτήσω κάτι, έπεσα πάνω σ’αυτό που βρήκα σε μια παραπομπή από μπλογκ σε σελίδα οπαδού στο Facebook. Αντικείμενο της λατρείας αυτή τη φορά ο-ποιος άλλος;-ο Βαρουφάκης! Ο γαμπρός του Στράτου, ο σύμβουλος του ΓΑΠ, ο υπότροφος του Σόρος, η παλαβιάρικα ντυμένη τηλεπερσόνα, ο κολλητός του Σταύρου Θεοδωράκη και γύρευε πόσες άλλες τερπνές και χαριτωμένες ιδιότητες μπορεί να έχει. Ο ΣΥΡΙΖΑίος πρόβατος λοιπόν-που έχει για avatar το λογότυπο του αριστερού γερμανικού κόμματος Die Linke!-γράφει στην έξαλλη οπαδική σελίδα του ότι βρίσκει σαν το πιο σοβαρό ατού του Βαρουφάκη ότι,  για πρώτη φορά ΥΠΟΙΚ μιλάει με περισσότερες από 100 λέξεις και μάλιστα χωρίς να ξέρεις από πριν το συνδυασμό(κλικ στη φωτό). Αν το καλοσκεφθείτε, είναι φανερό ότι επί της ουσίας ποτέ του πριν δεν πρέπει να παρακολούθησε ομιλία άλλου Υπουργού Οικονομικών. Δεν υπήρξε ποτέ οπαδός  κάποιου, δεν είχε λόγο να παρακολουθήσει την ομιλία του. Και ό,τι είχε πέσει στην αντίληψη του-στη περιορισμένη αντίληψη του προφανώς, αν και δηλώνει απόφοιτος του Καποδιστριακού-ήταν κάποιου είδους φασοναρισμένου λόγου. Και να σκεφτεί κανείς ότι επί τριάμισυ ολόκληρα χρόνια είχαμε ΥΠΟΙΚ τον πιο λαλίστατο Υπουργό όλων των εποχών, το Βενιζέλο! Και αυτό που βρίσκει σοβαρότερο ατού του Βαρουφάκη ο πρόβατος ούτε καν το αντιλήφθηκε στη πολλάπλάσια του κλίμακα στο Βενιζέλο. Υπάρχει φυσικά η εξήγηση: τού ήταν αρκετό ότι τού ήταν αντιπαθής ο Βενιζέλος και άρα δεν τού δόθηκε η ευκαιρία να εκτιμήσει αυτό που εσφαλμένα διαπιστώνει στο Βαρουφάκη-που παρεμπιπτόντως αμφισβητώ τη σωστή χρήση αυτών των πάνω από εκατό λέξεων. Ο προφορικός του λόγος της τηλεπερσόνας είναι δυσκοίλιος και πολύ συχνά επιφωνηματικός, -το γουάου είναι το ηχητικό του άβαταρ!-πράγμα που προδίδει αδεξιότητα αλλά και κακοεμπεδωμένο λεξιλόγιο, που  και στη λόγια και στη λαϊκή εκφορά του συνεχώς σκοντάφτει και πέφτει σε εκνευριστικές χασμωδίες και επιφωνήματα, χωρίς τη ροή του λαγαρού φυσικού λόγου.

Έτσι θα πάει για αρκετό καιρό αυτή η κατάσταση. Δεν είμαι σε θέση να προβλέψω τι θα κάνουν με τα καυτά ζητήματα οι της κυβέρνησης-εγώ προσωπικά απέχω από το να τη κρίνω  αυτή την περίοδο, γιατί θεωρώ ότι έχει κάθε δικαίωμα να δοκιμάσει να εφαρμόσει αυτά που υποσχέθηκε ή έστω-πράγμα πολύ καλύτερο-αυτά που πρέπει για τις δύσκολες συγκυρίες. Αυτό που θα κάνω προς το παρόν είναι να αμφισβητώ τη σοβαρότητα όσων κατά την άποψη μου δεν την έχουν και που, να μη κοροϊδευόμαστε, δεν την είχαν και ποτέ. Και ο Βαρουφάκης, μαζί με το Καμμένο φυσικά, είναι τα χειρότερα δείγματα αυτής της νέας κυβέρνησης.